Blog

Sweet Home Alabama

Een reisverslag

Mijn naam is Gio en ik werk via Ndus3 bij onze klant Orlaco/Stoneridge. Orlaco is gevestigd in het Anton Pieck-achtige Barneveld. Je verwacht het wellicht niet maar Orlaco is de innovatieve kracht achter de mondiale onderneming Stoneridge. Het hoofdkantoor is gevestigd in Novi,  Michigan,  in de Verenigde Staten. De opdracht die we hadden meegekregen vanuit de CEO was om hulp te verlenen met het opbouwen van mirroreye-systemen en te onderzoeken of engineers in Amerika wel alles opbouwen zoals in Barneveld wordt bedacht. Daarbij had ik ook de taak gekregen om met vice-president Technology Development van Stoneridge Darren Schumacher  het testplan, dat ik had verbeterd, door te nemen.

Dus met die vraag van Orlaco in gedachten, begon op een druilerige zondag, halverwege december 2019, mijn reis naar naar de andere kant van de Atlantische Oceaan. Tijdens de vlucht van ongeveer tien uur van Amsterdam naar Atlanta, was er gelukkig genoeg te doen aan boord. Na wat slaap gepakt te hebben en een aantal films te hebben gekeken, was ik zo in Atlanta. Een transfer van een klein uurtje leek me goed haalbaar.  “Even door de douane en mijn bagage ophalen en dan rustig naar de gate.”: dacht ik. Eenmaal geland kreeg ik pas door hoe groot Hartsfield–Jackson Atlanta International Airport was. Ik moest van de zuidzijde van de luchthaven naar de noordzijde. Gelukkig was hiervoor een metro aangelegd waarmee ik bij de juiste gate kon komen. Just in time delivery, met vijf minuten speling was ik er. Nu restte een kleine vlucht van nog geen anderhalf uur naar Birmingham (Alabama). De eerste bestemming van mijn reis. Op Birmingham Airport stond een huurauto te wachten, een Toyota Corolla LE. De rit naar het hotel, een ritje van een kleine 10 minuten was opwindender dan ik dacht. Het verkeer in Amerika is wat anders dan ik in Europa was gewend. Afslaan bij rood licht en rechts inhalen is hier volstrekt normaal. uiteindelijk toch veilig aangekomen bij het hotel, parkeer ik de auto zelf zonder dat ik doorhad dat het een valet parking was. De valet keek mij raar aan. ”Sorry, first time in the States!”. Na de spullen op de kamer te hebben gelegd, ben ik het kleine centrum van Birmingham in gegaan om ergens wat eten te vinden. Wat ik echter niet wist, was dat blijkbaar op zondag alles dicht is. Na wat rondgelopen te hebben, kwam ik bij een typisch Amerikaanse pub (Paramount) terecht waar ze naast goede apple cider ook goede burgers serveerde. Na de apple cider leek het me slim om terug te wandelen naar het hotel en wat nachtrust te pakken.

Hartsfield–Jackson Atlanta International Airport


The eagle has landed

De dag begon goed met een typisch Amerikaans ontbijtbuffet in het hotel. Ik bleef maar opscheppen, omdat ik niet wist wat de dag me te wachten stond. Op naar Montgomery Transport voor de opbouw van de vijf Peterbilts met MirrorEye systemen. Toen ik bij de receptie naar binnen liep, werd ik meteen warm onthaald, echt Amerikaans. Ben ik achter gekomen. Ik moest meteen kennis maken met iedereen in het bedrijf. De eerste indruk die ik van de mensen daar kreeg was: het zijn net cowboys. Iedereen draagt cowboy laarzen en rijdt in grote pick-up trucks. Na iedereen binnen het transportbedrijf langs te zijn geweest, bleken twee monteurs van Stoneridge en Velocity (Installatiebedrijf voor Stoneridge) al binnen te zijn. Toen kon mijn dag dus pas echt beginnen. We begonnen samen met uitzoeken van alle onderdelen De onderdelen bleken namelijk door elkaar te liggen. Gelukkig was de eerste truck nog onderweg en zou het nog wel even duren voordat deze binnen zou komen. Na 2 uur onderdelen verzameld te hebben,  kwam dan eindelijk een grote Peterbilt de garage binnen rijden.

Mijn eerste indruk was een schrikreactie. Een mega truck met bovendien nog eens enorme sidepipes. Hierdoor werd de truck nog breder. In het design van de brackets voor het MirrorEye systeem was uiteraard geen rekening gehouden met zulke brede sidepipes. Onderling is er toen besloten om de truck gewoon op te gaan bouwen en zodra die opgebouwd was zouden we gaan kijken of de sidepipes effect zou hebben op het beeld van de camera’s. Het opbouwen begon met het uitbouwen van het dashboard en de plastic kappen boven de a-stijlen. Hier komt de elektra voor het MirrorEye systeem. Het systeem zit op de volgende vier punten aangesloten: de ontstekingsspanning, constante voedingsspanning, grond en de voertuig CAN-bus waarover de voertuigsnelheid zal worden gestuurd. Uit ervaring wist ik dat bij een DAF, de CAN-bus vinden een flinke klus kan zijn. Maar bij de Peterbilts bleek dit makkelijk te doen zijn. De kabelboom is goed gelabeld en de elektronica zat dan ook in een recordtijd ingebouwd. De volgende stap was het ophangen van de wings aan de buitenkant van de truck. Bij deze type peterbilts zat een ophanging voor de CB-antennes, waarop het MirrorEye systemen zou worden aangesloten.

Voor deze ophangingspunten is er in Mexico een speciale bracket ontworpen. Na de wings en de bracket aan de ophanging van de CB-antenne aangesloten te hebben, kwamen de managers van het transportbedrijf kijken. Ze waren heel positief met een enkel puntje of de CB-antennes ergens anders terug konden worden gehangen. Hier hebben we een snelle “macgyver” oplossing voor moeten vinden. Buiten begon het al donker te worden maar er stond ons nog een laatste klus te wachten. Het ophangen van de monitoren aan de a-stijlen. Dit klusje ging echter ook gemakkelijk. Dus eigenlijk zonder al teveel problemen hadden we de eerste truck opgebouwd, nog voor het avondeten. Om een beetje teambuilding te genereren, zijn we de eerste avond naar een typisch Amerikaans tentje gegaan. (volgens de collega’s, ondanks het feit dat ik aan het Belgische bier zat). Hier heb ik op nadrukkelijk advies van de locals Shrimp met Rits gegeten. Zoetwater garnalen met een soort Amerikaanse versie van couscous. De collega’s die mee waren, zwoeren dat het eten hier in het zuiden zoveel beter smaakt dan in het noorden. Er zit liefde in zodat het echt soulfood zou worden. De liefde ontberen ze in het noorden was het verhaal. Na het eten zijn we met een beetje haast terug gelopen naar het hotel. Er werd namelijk gewaarschuwd voor storm. De hele dag gonsde het al op het werk en had iedereen het over de storm. Ik weet nog dat ik dacht:” Ach, er komt een kleine stormpje aan.”  Iedereen deed er namelijk vrij nuchter over. Na vijf minuten op de kamer begon het te regen. Ik hoorde nog een klap onweer maar viel van de lange dag al snel in slaap.

De volgende dag liep ik monter naar het ontbijt met een collega die in hetzelfde hotel verbleef. Toen we met volle borden een plek met uitzicht op een tv hadden gevonden, begonnen we met eten. Tijdens het ontbijt keken we samen naar het nieuws. Tot mijn grote schrik bleek het geen kleine storm te zijn geweest. Een tornado bleek die nacht over het gebied heen te zijn gevlogen. Naast de niet geringe schade zijn er helaas ook drie doden gevallen. Toen ik dit hoorde schrok ik en besefte me dat ik gewoon stijf door al dat natuurgeweld heen had geslapen.

Na het ontbijt vertrokken we weer richting Montgomery. Door de tornado was het buiten een stuk kouder geworden. Deze dag stond er op de planning om  een tweede Peterbilt op te bouwen, het voorbereiden van de onderdelen voor de derde truck en een testritje met de truck die gisteren was opgebouwd. De dag begon weer met het aansluiten van de elektra, wat tot onze grote schrik iets moeilijker was dan de eerste truck. Dit kwam omdat de CAN bus niet op dezelfde plek bleek te zitten. Nu moesten we goed zoeken waar de CAN bus zat en dit begon bij de OBD poort. Vanuit hier zijn we de kabelboom gaan volgen naar de juiste CAN bus en gelukkig vonden we dit draad net onder de stuurkolom en kon het MirrorEye systeem hier op worden aangesloten. Na een goede lunch (er was een food truck geregeld waar wij iedere dag tussen de middag een vette hap van de bbq konden krijgen) stond een testrit op de planning. Na bocht een bleek er al een probleempje te zijn met het panding systeem (dit systeem zorgt ervoor dat het beeld samen met een stuurbeweging mee zal bewegen). Dit probleem kwam doordat de truck een handgeschakelde versnellingsbak had en geen automaat zoals de rest van de trucks dit wel zou hebben. De software kon nu niet zien in welke versnelling het voertuig zat en denkt hierdoor dat het voertuig stil staat. Met een software update zou het probleem verholpen gaan worden. We zouden ongeveer een uurtje rijden. Alleen had de bestuurder een andere planning dan wij hadden. De bestuurder bleek onderweg te zijn naar het tankstation (die een uur verderop lag). Na het tanken reed de bestuurder nog wat een stukje verder en we begonnen te denken we worden ontvoerd. Maar dit was gelukkig niet zo. Een half uurtje later stonden we in de wasstraat. Nadat we door de wasstraat waren stond ons de lange terugweg van anderhalf uur te wachten. Na de testrit van 3 uur had ik gelukkig genoeg gezien van de staat Alabama en voor mij was het een mooie eerste indruk om te zien hoe een bestuurder op het systeem anticipeert. Nu de dag om was stond er weer een typische Amerikaanse maaltijd op me te wachten. Dit keer waren het chicken & wafels. Je gelooft het niet maar dit was een wafel met daarop een halve kip. Met de buik goed vol zijn we weer terug gereden naar het hotel.

De laatste dag in Birmingham was aangebroken. Na het ontbijt was het weer tijd om richting Montgomery te gaan voor de derde en voor mij laatste truck. Na de eerste twee trucks hadden we de smaak te pakken en binnen een halve dag was het complete systeem opgebouwd. Richting het middaguur vertrokken dan ook de meeste collega’s richting de luchthaven om terug te vliegen naar Detroit. Ik bleef achter samen met de monteur van Velocity en we begonnen met de laatste testen van het systeem. Tot onze grote schrik werkte het systeem niet helemaal zoals het zou moeten. Ik bleek de kabels verkeerd om aangesloten te hebben. De ontstekingsspanning en constante spanning waren omgedraaid. Nu moest het instrumentenpaneel opnieuw worden uitgebouwd en konden de kabel snel om worden gedraaid. Toen dit was opgelost gingen we de distance lines instellen. De distance lines zijn bedoeld om de bestuurders een inschatting te geven van waar het verkeer achter de trailer ongeveer rijdt. Voor een chauffeur is het moeilijk om met het MirrorEye systeem in te schatten wanneer het veilig is om een baan op te schuiven. Normaal is het instellen van de distance lines een werkje van een kwartiertje. Alleen heeft dit bij ons uiteindelijk 3 uur geduurd. Het probleem bleek volgens mij ergens van de CAN bus te komen. Er was namelijk geen vaste tijd dat het menu wilde werken. Dus we konden het instrumentenpaneel voor de derde keer uitbouwen. Na de CAN bus na gelopen te hebben, bleek hier niks verkeerd aan te zijn gesloten. Toen wisten de monteur en ik het niet meer. Totdat ik met een ingeving kwam. Ik zei;” Heel dom, laten we eens de deuren dicht doen.” Ik wist namelijk dat de software kijkt of de deur open of dicht is. Dit bleek inderdaad het probleem te zijn. Wat een opbouw van 4 uurtjes had kunnen zijn, werd een klus van 8 uur. Nadat we de truck af hadden geleverd aan de chauffeur, nam ik afscheid van de monteur van Velocity en vertrok ik naar mijn nieuwe hotel, dichtbij de luchthaven.

Na een korte nacht ging om 3 uur de wekker. Vandaag nam ik een vlucht richting Detroit, om een bezoek te brengen aan Stoneridge HQ (headquarters). Hier stond voor vrijdag een meeting met de vice-president Darren Schumacher op de planning. Richting het middaguur kwam ik aan op de luchthaven van Detroit. Dit bleek weer zo’n een mega luchthaven te zijn. Een lichte tunnel met muziek verbond de terminals met de luchthaven. Hier bleek geen metro te rijden zoals in Atlanta maar een moderne monorail. Na de monorail ging ik opzoek naar de huurauto. Hiervoor moest ik met een bus naar een terrein buiten de luchthaven, dit was best eng. Want ik wist niet waar ik heen zou worden gebracht. Gelukkig kwam dit goed en had ik snel de auto te pakken. Nadat er nog wat extra verzekering werden aangesmeerd die volgens de verhuurder verplicht zouden zijn. Ik vervolgde mijn trip richting Novi. Ongeveer een uurtje rijden vanaf Detroit. Hier stond een lunch met collega’s van HQ bij een Japans restaurant gepland. In het restaurant werden verse Udon soepen gemaakt. Ik kreeg een beetje flashback naar mijn reis naar Japan van afgelopen zomer. Na de lunch die ongeveer 2 uurtjes had geduurd, kreeg ik een rondleiding door HQ. Stoneridge bleek flink wat gadgets te maken waar ik niks vanaf wist. Er was mij verteld dat Stoneridge alleen tachografen ontwikkelde. Na de rondleiding kreeg ik een tijdelijke werkplek waar ik nog even wat werk werk voor de Kerst kon afronden. ‘s Avonds, na ingecheckt te zijn in het hotel, kreeg ik de attente vraag van een collega of ik mee wilde naar een Kerstoptreden van haar kinderen. Dat leek me erg leuk om te zien. Haar kinderen zitten uiteraard op een high school. In Amerika hebben ze dan de keuze om iets met sport of met muziek te gaan doen. De high school was precies zoals het op tv eruit ziet, mega gangen, met in het midden een mega theater waar het optreden plaats vond. Verschillende orkesten speelde die avond klassieke kerstnummers.


De laatste werkdag was aangebroken. Voor het ontbijt ben ik naar de overkant van het hotel gegaan. Hier lag een mega winkelcentrum met onder andere een Walmart waar ik mijn ontbijt heb ik gehaald. Na het ontbijt vertrok ik richting HQ voor de meeting met de vice-president. Ik was aardig gespannen voor deze meeting. We bespraken de testplannen die ik had opgesteld en hij was hier positief over wat mij erg veel zelfvertrouwen gaf. Na de meeting kreeg ik de vraag of ik samen met het team naar de innovatie truck wilde komen kijken. Er stond daar in de garage een truck die volledig vol hing met Orlaco camera’s, radar systemen en computers. Ze zijn daar op dit moment bezig met een systeem die detecteert of een bestuurder een onnatuurlijke beweging maakt (zoals bellen met een telefoon). Zodra dit gebeurt wordt een opname gestart. In geval van ongeluk zou een fleetmanager dan kunnen zien of de bestuurder op dat moment geen gevaarlijke dingen achter het stuur aan het doen is. Ik kreeg toen de indruk dat ze daar al twee stappen verder zijn met ontwikkelingen dan in Barneveld. Na nog wat mailtjes voor de Kerst beantwoord te hebben, ging ik na de middag terug naar het hotel. De batterij was voor mij leeg, na deze indrukwekkende week. Gelukkig stond er een heerlijke vakantie in Frankrijk gepland, waar ik even kon bijkomen van alle indrukken en ervaringen die ik in Amerika had opgedaan.